Er zijn platen die je opzet om even aan iets anders te denken. En er zijn platen die je juist midden in dat gevoel plaatsen. Disintegration van The Cure hoort bij die tweede soort.
Wanneer Plainsong begint, komt de muziek niet binnen met een refrein, maar met een langzaam opbouwende muur van klanken. Synthesizers glanzen als licht op nat asfalt. De drums geven de muziek ruimte. En dan is daar de stem van Robert Smith: breekbaar, groots en meteen herkenbaar.
Donker, maar nooit zonder warmte
In 1989 sloeg The Cure na een reeks toegankelijkere popsongs bewust weer een donkerdere richting in. Dat leverde geen afstandelijke plaat op, maar een album vol gevoel. Pictures of You blijft minutenlang hangen in herinneringen. Lovesong laat horen hoe eenvoudig en oprecht een liefdeslied kan zijn. En Lullaby maakt van een bijna fluisterende melodie iets ongemakkelijks en onweerstaanbaars.
Die afwisseling maakt Disintegration zo bijzonder. Onder de melancholie zit beweging; onder de grote klanklagen schuilt telkens iets heel menselijks.
Een album om helemaal te beluisteren
Dit is muziek die tijd vraagt, en die tijd ook verdient. Van de eerste tonen van Plainsong tot het verstilde slot voelt Disintegration als één lange nacht waarin steeds een ander licht aangaat.
Op vinyl krijgt die luisterervaring een fijn ritueel: de hoes uit de kast, de naald op de plaat en even niets anders. Sommige albums worden ouder. Andere blijven je opnieuw vinden.
Carbon Fibre Brush
Record Cleaner 200 ml